Octave Crémazie

Octave Crémazie

Joseph-Octave Crémazie

Claude-Joseph-Olivier Crémazie

Joseph Octave Crémazie, ur. w Québecu 16 kwietnia 1827, zm. w Hawrze 16 stycznia 1879 – poeta kanadyjski piszący w języku francuskim, uważany za “ojca poezji francusko-kanadyjskiej”, księgarz. Działał na rzecz zachowania tożsamości francusko-kanadyjskiej poprzez rozwój kulturalny i gospodarczy społeczności francusko-kanadyjskiej.

Zobacz też: literatura quebecka.

Urodził się w mieście Québec 16 kwietnia 1827; Claude-Joseph-Olivier to imię chrzcielne. Studia ukończył w 1844. Wraz z braćmi posiadał francuską księgarnię w mieście Québec, która początkowo dobrze prosperowała. Stanowiła ona miejsce spotkań grupy pisarzy, do której należeli także François Xavier Garneau i Henri-Raymond Casgrain. Był współzałożycielem miesięcznika “Les Soirées canadiennes”, poświęconego m.in. folklorowi francusko-kanadyjskiemu. Założył Institut canadien w Québecu, którego przewodniczącym był w latach 1857-58.

W 1855 ukazał się jego poemat Le vieux soldat canadien, który przyniósł mu nie tylko natychmiastową sławę, ale wręcz status barda narodowego. Podobnie jak inne jego utwory, stanowił on wyraz uczuć patriotycznych i pozostawał pod silnym wpływem romantyzmu francuskiego. Równie entuzjastycznie przyjęto utwór Le Drapeau de Carillon. Z zainteresowaniem społeczność francusko-kanadyjska przyjęła szczególnie nostalgiczne opisy szczęśliwości przed podbojem brytyjskim oraz następujących po nim nieszczęść. Wraz z dalszym rozwojem artystycznym podejmował w swojej poezji także bardziej zróżnicowaną tematykę.

W 1862, ze względu na kłopoty finansowe i bankructwo księgarni, przeniósł się do Francji. Porzucił poezję, nie spełniając pokładanych w nim nadziei i nie uczestnicząc w bujniejszym życiu literackim lat 60. Żył w ubóstwie pod przybranym imieniem. We Francji stworzył pamiętnik z oblężenia Paryża w 1870 Journal du siège de Paris. Zmarł w Hawrze 16 stycznia 1879.

Dzieła zebrane (Œuvres complètes) ukazały się w 1883. W sumie jego twórczość to, ze względu na porzucenie twórczości artystycznej, głównie młodzieńcze utwory poetyckie. Pozostają one w kręgu literatury romantycznej, widoczna jest w nich jednak także, obok zamiłowania do fantastyczności i wysławiania chwały przodków, tendencja realistyczna. Ponadto pozostawił po sobie wspomniany pamiętnik i bogatą korespondencję, przede wszystkim listy do Henri-Raymonda Casgraina – z uwagami o poezji, krytyce literackiej oraz przekonaniach artystycznych. Po śmierci cieszył się znaczną sławą.

Bibliografia:

  • The Canadian Encyclopedia.