Anaglif

Anaglif

Anaglif – obraz stereoskopowy (przestrzenny) powstający w czasie oglądania dwóch przesuniętych względem siebie różnobarwnych obrazów. Obrazem takim może być rysunek lub fotografia (fotografia stereoskopowa). Także technika realizacji oraz projekcji filmu trójwymiarowego (stereoskopia). Technika taka (określana jako “technika anaglifowa”) opierać może się na zapisie tego samego obrazu za pomocą dwóch różnych kamer lub na zapisie obrazu za pomocą jednej kamery, wyposażonej w specjalny obiektyw.

W odbiorze zapisany na taśmie filmowej obraz stwarza wrażenie trójwymiarowości (potocznie tzw. “efekt 3D”). Do odbioru konieczny jest jednak odpowiedni układ optyczny. Układ taki, przybierający postać okularów, określa się terminem anaglifoskop. Okulary do oglądania filmów trójwymiarowych (a także rysunków i fotografii) mają szkła w dwóch różnych barwach, najczęściej czerwonej i turkusowej (cyjanowej). Dzięki różnobarwnym filtrom każde z oczu widza odbiera tylko jeden z przesuniętych względem siebie obrazów.

Krótkie filmy trójwymiarowe realizowano już w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Pokazy takie zyskały wtedy sobie dużą popularność na całym świecie.

Pod pojęciem anaglifu rozumieć można także wydruk – ma się tu na myśli wydruk dwu wersji kolorystycznych danego przedmiotu, które są wobec siebie lekko przesunięte. Wydruki takie stosuje się najczęściej w celach dydaktycznych, np. w w podręcznikach geometrii wykreślnej lub kartografii; także one oglądane przez odpowiednie okulary stwarzają iluzję widzenia stereoskopowego. Wprowadził je w 1891 roku francuski fizyk i wynalazca Louis Arthur Ducos du Hauron.

Etymologia: z języka greckiego, anaglyphe – “płaskorzeźba”. W języku angielskim: odpowiednio anaglyphanaglyph process.