Accademia d’Italia

Accademia d’Italia

Accademia d’Italia (pełna nazwa: Reale Accademia d’Italia, Włoska Akademia Królewska) – działająca w latach 1926-1944, w czasach faszyzmu, włoska akademia akademia nauk, grupująca także myślicieli i pisarzy (porównaj: akademie literackie).

Włoski faszyzm cechowały znaczne aspiracje w dziedzinie kultury, wielu czołowych myślicieli i pisarzy Włoch współpracowało z faszystami, którzy dążyli do przywrócenia kulturze i nauce włoskiej tak znacznego statusu, jak w okresie renesansu. Mającą ułatwić realizację tych aspiracji nową akademię powołano w 1926 roku. Składała się ona z 60 członków, podzielonych na cztery sekcje po 15 członków: nauk historycznych i moralnych; literatury; nauk przyrodniczych i matematycznych; sztuki. 30 członków wybierano za pomocą dekretu króla Włoch, 30 wybierał sam Benito Mussolini na podstawie rekomendacji przedstawianych przez pozostałych akademików. W 1939 liczbę członków Akademii zwiększono do 80. Od 1929 roku niemal do końca istnienia siedziba Akademii mieściła się w rzymskim pałacu Villa Farnesina.

Wzorem dla Accademia d’Italia była w dużej mierze Akademia Francuska. Podobnie jak Akademia Francuska, włoska instytucja miała stać na straży kultury, życia artystycznego i języka. Jej oficjalnie określoną misją była koordynacja życia intelektualnego kraju.

W latach 1930-1937 przewodniczącym Akademii był wynalazca radia, Guglielmo Marconi. Jego następcą był pisarz Gabriele d’Annunzio. W pracach instytucji uczestniczyło wielu innych uczonych i intelektualistów, nie tylko ze względu na osobiste poparcie dla faszyzmu, ale także z powodu udzielanych przez nią wysokich stypendiów. Należeli do nich dramaturg Luigi Pirandello, fizyk Enrico Fermi, poeta Filippo Tommaso Marinetti oraz filozof i główny ideolog faszyzmu Giovanni Gentile. W 1944 roku Gentile przeniósł siedzibę Akademii do Florencji.